Ég er búin að vera að hugsa rosalega mikið um það uppá síðkastið hvað mig langar eiginlega að fá út úr lífinu - hvað mig langar að gera í framtíðinni og svo framvegis. Satt best að segja hef ég bara ekki minnstu hugmynd um það og ég er skíthrædd við að "verða stór". Jákvæði punkturinn í þessu er hins vegar að núna geri ég mér fulla grein fyrir af hverju það er. Ástæðan er einfaldlega sú að eftir að minnsta kosti fimm ár með átröskun hef ég misst eiginlega allt sem gerði mig að einstakling, eða þannig. Ég týndi öllum markmiðum og öllum krafti til að framkvæma, og nánast öllum metnaði. Líf mitt hefur í mörg ár snúist um það að vera óeðlilega grönn - að öðlast hamingjuna í gegnum mat, eða í mínu tilfelli skort á næringu.
Átröskun er ekkert annað en fíkn - þetta er ekki líkamlegur sjúkdómur heldur geðrænn sjúkdómur sem hefur, eins og ég mundi kjósa að kalla það, líkamlegar aukaverkanir; og það hættulegar. Átraskanir eiga oftar en ekki mjög djúpar rætur og þær geta verið mjög mismunandi og oft erfitt að koma auga á þær, ég persónulega veit ekki hvað "orsakaði" það að ég fór inn á þessa braut. Ég held að flestir sem kljást við átraskanir séu mjög úr sambandi við eigin tilfinningar, við leitum lausna á vandamálum okkar í gegnum mat, sult, stífar æfingar og fleira. Þess vegna er mjög mikilvægt að reyna að átta sig á því af hverju maður leitar í þessar lausnir og greina tilfinningarnar, helst kryfja þær til botns og leita annarra lausna heldur en að svelta sig, fara og kasta upp eftir máltíð eða borða óhóflega - eða hvað það er sem viðkomandi gerir. Þetta er alveg rosalega mikilvægt atriði vegna þess að það er alltaf einhver orsök, einhver tilfinning sem maður finnur fyrir sem knýr mann áfram. Ég persónulega á rosalega bágt með þetta og ég er mjög úr sambandi við eigin tilfinningar. Ég er nánast aldrei í núinu og ég leyfi tilfinningunum aldrei að ná til mín og kann ekkert að greina þær. Það er þess vegna mikið atriði fyrir mig að vinna í þessu.
Ég er alveg komin með upp í kok á því að lifa svona - tilvera mín snýst um kaloríur og fituprósentur og hefur gert það í mörg mörg ár. Lífið hefur upp á svo margt annað að bjóða og persónulega vil ég ekki lifa með átröskun lengur. Þetta er rosalega heftandi sjúkdómur og kemur í veg fyrir að maður njóti lífsins. Ég til dæmis á mjög erfitt með að fara út á meðal fólks, hitta vini mína, hringja í vini mína, njóta þess að vera í núinu, njóta þess að borða mat með góðu fólki (ég get ekki borðað fyrir framan fólk nema fjölskyldu mína). Ég get varla farið út í göngutúr án þess að hlaupa aftur heim grátandi og leggjat undir sæng, ég er hætt að gera hluti sem mér finnst skemmtilegir, eins og að teikna, taka myndir, spila á gítarinn, sauma, mála og fleira í þeim dúr. Einfaldlega er ég hætt að gera allt sem ég elskaði að gera áður - flesta daga heng ég bara inni og þori ekki fyrir mitt litla líf út úr húsi. Þetta er ekki mjög eftirsóknarvert, eða hvað?
Mér finnst það allavega ekki og ég er alveg komin með nóg. Ég öfunda fólk sem getur borðað eðlilega, án þess að spá í hitaeiningafjölda, fólk sem hefur ekki mat á heilanum allan daginn og getur notið lífsins án þessara fáránlegu þráhyggjuhugsana. Mig langar bara að geta verið með góðu fólki, gert skemmtilega hluti og hætt að vera svona rosalega sjúk! Ég verð bara pirruð yfir að skrifa þetta:) En allt tekur sinn tíma og ég geri mér fulla grein fyrir því að leiðin að bata á eftir að vera bæði löng og erfið. En vá, ég veit að það á eftir að vera þess virði!:)
lúna
Monday, May 3, 2010
Thursday, April 29, 2010
sigrar
Mig langaði svo mikið að setja inn nýja færslu, en ég er í bilaðri tímaþröng og ég er búin að ofhugsa hvað mig langar að skrifa - átröskunarpúkinn minn er byrjaður að ritskoða mig á fullu. Þess vegna ætla ég bara að hafa þetta mjög stutt í dag.
Mig langaði að segja aðeins frá meðferðinni, eða í rauninni bara einu atriði sem mér finnst mjög mikilvægt. Eftir hverja máltíð á dagdeildinni setjumst við saman og segjum hver öðrum frá stærstu sigrum okkar þennan sólarhring (eða daga ef það er helgi). Mér finnst þetta svo mikilvægt af því að í þessari meðferð (og ég tala bara fyrir sjálfa mig núna, þó þetta sé ábyggilega svona hjá öðrum líka) einblínir maður svo á allt það neikvæða - hvort sem það er eitthvað sem maður er ósáttur við í meðferðinni sjálfri eða bara eitthvað sem maður er ósáttur við sjálfan sig, t.d. að manni gangi ekki nógu vel og svo framvegis.
Fyrir flest fólk hljómar þetta ábyggilega alveg rosalega hversdagslegt og ekkert merkilegt en fyrir mig t.d. hafa þessir sigrar mun meira gildi og hafa yfirleitt verið rosalega, rosalega erfiðir. Flesta dagana eru sigrarnir mínir það eitt að mæta á dagdeild og hlaupa ekki út úr matsalnum í hádeginu og fleira í þá áttina. Í gær voru sigrarnir mínir nokkrir: Mér tókst að fara í Bónus, 10-11 og í fatabúð með Gísla í þessari röð, labbandi og án þess að fara heim á milli eða fá geðveikt panic kast. Þetta hljómar ábyggilega eins og rosalega lítið mál, en fyrir mér er þetta fáránlega erfitt! Ég get varla farið út úr húsi ein og hvað þá í fatabúð :O þess vegna er ég rosa ánægð með þessa frammistöðu:)
Mig langaði bara að deila einhverju smá jákvæðu með ykkur:)
reyni að skrifa eitthvað gáfulegra næst
lúna
Mig langaði að segja aðeins frá meðferðinni, eða í rauninni bara einu atriði sem mér finnst mjög mikilvægt. Eftir hverja máltíð á dagdeildinni setjumst við saman og segjum hver öðrum frá stærstu sigrum okkar þennan sólarhring (eða daga ef það er helgi). Mér finnst þetta svo mikilvægt af því að í þessari meðferð (og ég tala bara fyrir sjálfa mig núna, þó þetta sé ábyggilega svona hjá öðrum líka) einblínir maður svo á allt það neikvæða - hvort sem það er eitthvað sem maður er ósáttur við í meðferðinni sjálfri eða bara eitthvað sem maður er ósáttur við sjálfan sig, t.d. að manni gangi ekki nógu vel og svo framvegis.
Fyrir flest fólk hljómar þetta ábyggilega alveg rosalega hversdagslegt og ekkert merkilegt en fyrir mig t.d. hafa þessir sigrar mun meira gildi og hafa yfirleitt verið rosalega, rosalega erfiðir. Flesta dagana eru sigrarnir mínir það eitt að mæta á dagdeild og hlaupa ekki út úr matsalnum í hádeginu og fleira í þá áttina. Í gær voru sigrarnir mínir nokkrir: Mér tókst að fara í Bónus, 10-11 og í fatabúð með Gísla í þessari röð, labbandi og án þess að fara heim á milli eða fá geðveikt panic kast. Þetta hljómar ábyggilega eins og rosalega lítið mál, en fyrir mér er þetta fáránlega erfitt! Ég get varla farið út úr húsi ein og hvað þá í fatabúð :O þess vegna er ég rosa ánægð með þessa frammistöðu:)
Mig langaði bara að deila einhverju smá jákvæðu með ykkur:)
reyni að skrifa eitthvað gáfulegra næst
lúna
Tuesday, April 20, 2010
...
Í þónokkurn tíma er ég búin að vera að íhuga að fá mér bloggsíðu, einfaldlega af því að ég er svo eirðarlaus þar sem ég er hvorki í skóla né vinnu. Ég hef átt í miklum erfiðleikum með að finna út um hvað síðan ætti að snúast en eftir mikla, mikla umhugsun ákvað ég að hafa hana um átröskunina mína, meðferðina og ýmislegt úr mínu lífi.
Ég veit ekki hvað það er en mér finnst eitthvað rosalega gott við að tjá mig á þennan hátt. Ég á rosalega erfitt með að tala við annað fólk um eitthvað persónulegt og ég get alls ekki talað um raunverulega tilfinningar mínar og hvernig mér líður. Þessi síða verður því eins og nokkurs konar dagbók, sem vonandi hjálpar bæði mér að takast á við átröskunina og tilfinningar tengdar henni,og svo aðstandendum mínum til að sjá aðeins meira þar sem ég er svo tjáningarlega heft! Þetta er því einskonar fyrsta skref í átt að bata og betra lífi:)
Þegar ég var 15 að verða 16 var ég fyrst greind með átröskun, þrátt fyrir að hún eigi rætur sínar að rekja ef laust mun lengra aftur í tímann. Ég man svo vel eftir því hvernig þetta byrjaði – mitt fyrsta skref í átt að veikindum ef svo má segja. Það var á bolludaginn 2006 að ég kastaði upp vísvitandi í fyrsta skipti – lognið á undan storminum. Ég fékk hræðilegt samviskubit yfir að hafa fengið mér bollu og ég geri mér grein fyrir því núna að átröskunin mín hefur ábyggilega verið til staðar lengur en síðan þá, amk nokkrum mánuðum lengur.
Ég hafði lengi, lengi verið búin að ákveða að fara í megrun – verða grennri, flottari eða hvaða ástæða sem það var; ég hreinlega man það ekki. Ég reyndi að fara í óteljandi nammibindindi, fara út að labba eða skokka, gera fáránlegan fjölda af maga- og bakæfingum, armbeygjum og fleiri þolæfingum og ýmislegt annað og að lokum byrjaði ég á því að kasta upp eftir máltíðir. Það byrjaði lítið, kannski bara eftir kvöldmat en eftir smátíma var ég farin að kasta upp á hverjum degi, oft á dag. Ég byrjaði líka á því að minnka matarskammtana og var komin í hálfgert svelti.
Sumarið 2006 sótti ég reglulega læknistíma vegna átröskuninnar en hætti eftir nokkur skipti því að mér fannst þetta ekkert virka. Ég tók á mig rögg og ákvað að hætta að kasta upp. Ég gerði mér enga grein fyrir því hversu alvarlegt ástand mitt var því eftir ég hætti að kasta upp byrjaði ég að svelta mig. Svona gekk þetta í tæplega tvö ár og uppköstin byrjuðu aftur og hættu en ég var á hverjum degi í hálfgerðu svelti – borðaði nánast ekkert vísvitandi. Ég gerði mér ekkert grein fyrir því að ég væri svona veik og hélt ég væri einfaldlega læknuð og væri bara að borða „hollt“.
Í ágúst 2008 og fyrr um sumarið byrjaði ég loksins að borða eðlilega, ég spáði ekkert í mat og hafði mjög sjaldan samviskubit yfir því að borða. Veturinn sem kom á eftir var ábyggilega besti vetur unglingsára minna (átröskunarlega séð). Ég borðaði reglulega, spáði aldrei í mat, hafði aldrei samviskubit, gat borðað í kringum fólk, var alltaf með vinum og vinkonum og mér leið vel. Þegar ég hugsa til baka þá hef ég held ég aldrei haft jafn gott sjálfstraust og þá. Svo ákvað ég í febrúar 2009 að stíga á vigtina og komst að því að ég var orðin 54 kíló – sem sagt í neðstu mörkum kjörþyngdar sem er gefin upp fyrir mína hæð. Ég fékk áfall mér leið ömurlega – aldrei í lífinu hafði ég verið í þessari þyngd og ég fékk viðbjóð á sjálfri mér. Uppköstin byrjuðu aftur. Svona hélt þetta áfram hægt og rólega fram á sumarið – ég minnkaði matarskammtana mína, hreyfði mig og kastaði upp eftir máltíð.
Ég flutti til Reykjavíkur í lok maí 2009 og byrjaði að sækja göngudeild Hvíta Bandsins og var í hugrænni atferlismeðferð hjá yndislegum sálfræðingi. Ég var hins vegar ekki búin að ákveða að ég ætlaði að láta mér batna. Ég vildi en var ekki komin inn í þetta af heilum hug. Mér leið ömurlega ég gat sjaldan mætt í vinnu og ég var alltaf veik þetta sumar. Ég hætti í rúmlega mánuð í göngudeildarmeðferðinni en byrjaði svo aftur haustið 2009. Þá var ég byrjuð á lokaönninni minni í Fjölbrautarskólanum í Ármúla og stefndi á að klára stúdentinn um jólinn.
Þessi vetur var sá versti sem ég hef upplifað. Ég sótti tíma hjá sálfræðingi vikulega og hélt ég væri á réttri braut en átröskunin hélt mér traustum tökum og ég gerði mér litla grein fyrir því. Í október var bæði mér og sálfræðingnum mínum ljóst að ég var alls ekki búin að taka ákvörðunina um að batna ég var rétt að byrja á „íhugunarskeiðinu“ en meðferðin sem ég var í var komin á „action“ stigið. Ég var því langt á eftir minni eigin meðferð.
Á þessum tíma var ég farin að léttast um 1-3 kg á viku og að lokum var ég orðin 40 kg sem sagt langt, langt, langt undir kjörþyngd. Mér leið alltaf illa, gat sjaldan sótt skóla, gat ekkert sofið, dreymdi hræðilegar martraðir, dreymdi alltaf um mat, var með miklar hjartsláttartruflanir, gat ekki gengið upp stiga ein, fann fyrir allskonar skrítnu „yfirnáttúrulegu“ í kringum mig, heyrði skrítnar raddir, var alltaf með svima og var alveg hætt að hitta vini mína. Ég var alltaf pirruð, ég meiddi sjálfa mig, ég hafði hreint út sagt enga, ekki minnstu, löngun til að lifa lengur. En ég hélt samt áfram að reyna að léttast.
Í lok nóvember, á föstudegi, var ég svo lögð inn á geðdeild Landspítalans og það í prófavikunni. Ég var bara eina helgi inn á deild og fékk meira að segja að gista heima svo lengi sem ég tæki svefnlyf. Ég var svo útskrifuð af geðdeildinni eftir þessa einu stuttu helgi af því að ég HEIMTAÐI að fá að taka stúdentsprófin og tók ekkert annað í mál. Þessi helgi var samt hápunktur vetrarins af því að fólkið sem vinnur þar var svo yndislegt og hjálpsamt og ég á þeim líf mitt að launa, bókstaflega! Ég fékk matarstuðning og andlegan stuðning og ef ekki væri fyrir þau, og fjölskyldu mína og tengdarforeldra sem komu mér þangað inn væri ég ef til vill ekki hér í dag.
Ég tók mig á og fór heim í jólafríinu en þá fékk ég slæmt bakslag (sem hafði að vísu byrjað þegar ég var enn í bænum). Milli jóla og nýárs fór ég svo aftur til Reykjavíkur og eyddi áramótunum hjá tengdaforeldrum mínum. Um leið og ég kom aftur til Reykjavíkur tókst mér að koma aðeins meiri reglu á mataræðið og gerði áramótaheit um að ég myndi ná bata 2010. Það yrði mitt eina markmið fyrir árið, sama hvað það kostaði!
Ég byrjaði aftur að sækja tíma hjá sálfræðingi og er núna byrjuð hjá listmeðferðarfræðingi sem ég sæki reglulega tíma hjá þegar sálfræðingurinn minn fór í barneignaleyfi. Það gekk mjög vel og er búið að ganga síðustu mánuði – ég var farin að borða 5 sinnum á dag og var hætt öllum uppköstum. Fyrir páskahelgina fékk ég svo bakslag sem kom í kjölfar magabólgu og ég er búin að vera að kljást við það síðan sem er ótrúlega erfitt. Síðasta fimmtudag byrjaði ég svo í aðlögunarviku á dagdeild Hvíta Bandsins. Ég er skíthrædd við að þyngjast, alveg virkilega en ég ÆTLA OG SKAL ná bata! Eins og er reglulega sagt við okkur í meðferðinni „tvö skref áfram, eitt afturábak“.
Ég er að gera mér grein fyrir ýmsu núna sem ég vissi ekki um sjálfa mig og veikindin mín og þrátt fyrir bakslag síðustu vikurnar þá stoppar það mig ekki í leið minni að markmiðinu. Ef maður dettur í stiganum á leiðinni upp þá fer maður ekki aftur á byrjunarreit maður stendur bara aftur upp og heldur áfram! Það er eitthvað sem ég er að læra núna. Ég ætla, vil og skal!!
Ég veit ekki hvað það er en mér finnst eitthvað rosalega gott við að tjá mig á þennan hátt. Ég á rosalega erfitt með að tala við annað fólk um eitthvað persónulegt og ég get alls ekki talað um raunverulega tilfinningar mínar og hvernig mér líður. Þessi síða verður því eins og nokkurs konar dagbók, sem vonandi hjálpar bæði mér að takast á við átröskunina og tilfinningar tengdar henni,og svo aðstandendum mínum til að sjá aðeins meira þar sem ég er svo tjáningarlega heft! Þetta er því einskonar fyrsta skref í átt að bata og betra lífi:)
Þegar ég var 15 að verða 16 var ég fyrst greind með átröskun, þrátt fyrir að hún eigi rætur sínar að rekja ef laust mun lengra aftur í tímann. Ég man svo vel eftir því hvernig þetta byrjaði – mitt fyrsta skref í átt að veikindum ef svo má segja. Það var á bolludaginn 2006 að ég kastaði upp vísvitandi í fyrsta skipti – lognið á undan storminum. Ég fékk hræðilegt samviskubit yfir að hafa fengið mér bollu og ég geri mér grein fyrir því núna að átröskunin mín hefur ábyggilega verið til staðar lengur en síðan þá, amk nokkrum mánuðum lengur.
Ég hafði lengi, lengi verið búin að ákveða að fara í megrun – verða grennri, flottari eða hvaða ástæða sem það var; ég hreinlega man það ekki. Ég reyndi að fara í óteljandi nammibindindi, fara út að labba eða skokka, gera fáránlegan fjölda af maga- og bakæfingum, armbeygjum og fleiri þolæfingum og ýmislegt annað og að lokum byrjaði ég á því að kasta upp eftir máltíðir. Það byrjaði lítið, kannski bara eftir kvöldmat en eftir smátíma var ég farin að kasta upp á hverjum degi, oft á dag. Ég byrjaði líka á því að minnka matarskammtana og var komin í hálfgert svelti.
Sumarið 2006 sótti ég reglulega læknistíma vegna átröskuninnar en hætti eftir nokkur skipti því að mér fannst þetta ekkert virka. Ég tók á mig rögg og ákvað að hætta að kasta upp. Ég gerði mér enga grein fyrir því hversu alvarlegt ástand mitt var því eftir ég hætti að kasta upp byrjaði ég að svelta mig. Svona gekk þetta í tæplega tvö ár og uppköstin byrjuðu aftur og hættu en ég var á hverjum degi í hálfgerðu svelti – borðaði nánast ekkert vísvitandi. Ég gerði mér ekkert grein fyrir því að ég væri svona veik og hélt ég væri einfaldlega læknuð og væri bara að borða „hollt“.
Í ágúst 2008 og fyrr um sumarið byrjaði ég loksins að borða eðlilega, ég spáði ekkert í mat og hafði mjög sjaldan samviskubit yfir því að borða. Veturinn sem kom á eftir var ábyggilega besti vetur unglingsára minna (átröskunarlega séð). Ég borðaði reglulega, spáði aldrei í mat, hafði aldrei samviskubit, gat borðað í kringum fólk, var alltaf með vinum og vinkonum og mér leið vel. Þegar ég hugsa til baka þá hef ég held ég aldrei haft jafn gott sjálfstraust og þá. Svo ákvað ég í febrúar 2009 að stíga á vigtina og komst að því að ég var orðin 54 kíló – sem sagt í neðstu mörkum kjörþyngdar sem er gefin upp fyrir mína hæð. Ég fékk áfall mér leið ömurlega – aldrei í lífinu hafði ég verið í þessari þyngd og ég fékk viðbjóð á sjálfri mér. Uppköstin byrjuðu aftur. Svona hélt þetta áfram hægt og rólega fram á sumarið – ég minnkaði matarskammtana mína, hreyfði mig og kastaði upp eftir máltíð.
Ég flutti til Reykjavíkur í lok maí 2009 og byrjaði að sækja göngudeild Hvíta Bandsins og var í hugrænni atferlismeðferð hjá yndislegum sálfræðingi. Ég var hins vegar ekki búin að ákveða að ég ætlaði að láta mér batna. Ég vildi en var ekki komin inn í þetta af heilum hug. Mér leið ömurlega ég gat sjaldan mætt í vinnu og ég var alltaf veik þetta sumar. Ég hætti í rúmlega mánuð í göngudeildarmeðferðinni en byrjaði svo aftur haustið 2009. Þá var ég byrjuð á lokaönninni minni í Fjölbrautarskólanum í Ármúla og stefndi á að klára stúdentinn um jólinn.
Þessi vetur var sá versti sem ég hef upplifað. Ég sótti tíma hjá sálfræðingi vikulega og hélt ég væri á réttri braut en átröskunin hélt mér traustum tökum og ég gerði mér litla grein fyrir því. Í október var bæði mér og sálfræðingnum mínum ljóst að ég var alls ekki búin að taka ákvörðunina um að batna ég var rétt að byrja á „íhugunarskeiðinu“ en meðferðin sem ég var í var komin á „action“ stigið. Ég var því langt á eftir minni eigin meðferð.
Á þessum tíma var ég farin að léttast um 1-3 kg á viku og að lokum var ég orðin 40 kg sem sagt langt, langt, langt undir kjörþyngd. Mér leið alltaf illa, gat sjaldan sótt skóla, gat ekkert sofið, dreymdi hræðilegar martraðir, dreymdi alltaf um mat, var með miklar hjartsláttartruflanir, gat ekki gengið upp stiga ein, fann fyrir allskonar skrítnu „yfirnáttúrulegu“ í kringum mig, heyrði skrítnar raddir, var alltaf með svima og var alveg hætt að hitta vini mína. Ég var alltaf pirruð, ég meiddi sjálfa mig, ég hafði hreint út sagt enga, ekki minnstu, löngun til að lifa lengur. En ég hélt samt áfram að reyna að léttast.
Í lok nóvember, á föstudegi, var ég svo lögð inn á geðdeild Landspítalans og það í prófavikunni. Ég var bara eina helgi inn á deild og fékk meira að segja að gista heima svo lengi sem ég tæki svefnlyf. Ég var svo útskrifuð af geðdeildinni eftir þessa einu stuttu helgi af því að ég HEIMTAÐI að fá að taka stúdentsprófin og tók ekkert annað í mál. Þessi helgi var samt hápunktur vetrarins af því að fólkið sem vinnur þar var svo yndislegt og hjálpsamt og ég á þeim líf mitt að launa, bókstaflega! Ég fékk matarstuðning og andlegan stuðning og ef ekki væri fyrir þau, og fjölskyldu mína og tengdarforeldra sem komu mér þangað inn væri ég ef til vill ekki hér í dag.
Ég tók mig á og fór heim í jólafríinu en þá fékk ég slæmt bakslag (sem hafði að vísu byrjað þegar ég var enn í bænum). Milli jóla og nýárs fór ég svo aftur til Reykjavíkur og eyddi áramótunum hjá tengdaforeldrum mínum. Um leið og ég kom aftur til Reykjavíkur tókst mér að koma aðeins meiri reglu á mataræðið og gerði áramótaheit um að ég myndi ná bata 2010. Það yrði mitt eina markmið fyrir árið, sama hvað það kostaði!
Ég byrjaði aftur að sækja tíma hjá sálfræðingi og er núna byrjuð hjá listmeðferðarfræðingi sem ég sæki reglulega tíma hjá þegar sálfræðingurinn minn fór í barneignaleyfi. Það gekk mjög vel og er búið að ganga síðustu mánuði – ég var farin að borða 5 sinnum á dag og var hætt öllum uppköstum. Fyrir páskahelgina fékk ég svo bakslag sem kom í kjölfar magabólgu og ég er búin að vera að kljást við það síðan sem er ótrúlega erfitt. Síðasta fimmtudag byrjaði ég svo í aðlögunarviku á dagdeild Hvíta Bandsins. Ég er skíthrædd við að þyngjast, alveg virkilega en ég ÆTLA OG SKAL ná bata! Eins og er reglulega sagt við okkur í meðferðinni „tvö skref áfram, eitt afturábak“.
Ég er að gera mér grein fyrir ýmsu núna sem ég vissi ekki um sjálfa mig og veikindin mín og þrátt fyrir bakslag síðustu vikurnar þá stoppar það mig ekki í leið minni að markmiðinu. Ef maður dettur í stiganum á leiðinni upp þá fer maður ekki aftur á byrjunarreit maður stendur bara aftur upp og heldur áfram! Það er eitthvað sem ég er að læra núna. Ég ætla, vil og skal!!
Subscribe to:
Posts (Atom)