Ég er búin að vera að hugsa rosalega mikið um það uppá síðkastið hvað mig langar eiginlega að fá út úr lífinu - hvað mig langar að gera í framtíðinni og svo framvegis. Satt best að segja hef ég bara ekki minnstu hugmynd um það og ég er skíthrædd við að "verða stór". Jákvæði punkturinn í þessu er hins vegar að núna geri ég mér fulla grein fyrir af hverju það er. Ástæðan er einfaldlega sú að eftir að minnsta kosti fimm ár með átröskun hef ég misst eiginlega allt sem gerði mig að einstakling, eða þannig. Ég týndi öllum markmiðum og öllum krafti til að framkvæma, og nánast öllum metnaði. Líf mitt hefur í mörg ár snúist um það að vera óeðlilega grönn - að öðlast hamingjuna í gegnum mat, eða í mínu tilfelli skort á næringu.

Átröskun er ekkert annað en fíkn - þetta er ekki líkamlegur sjúkdómur heldur geðrænn sjúkdómur sem hefur, eins og ég mundi kjósa að kalla það, líkamlegar aukaverkanir; og það hættulegar. Átraskanir eiga oftar en ekki mjög djúpar rætur og þær geta verið mjög mismunandi og oft erfitt að koma auga á þær, ég persónulega veit ekki hvað "orsakaði" það að ég fór inn á þessa braut. Ég held að flestir sem kljást við átraskanir séu mjög úr sambandi við eigin tilfinningar, við leitum lausna á vandamálum okkar í gegnum mat, sult, stífar æfingar og fleira. Þess vegna er mjög mikilvægt að reyna að átta sig á því af hverju maður leitar í þessar lausnir og greina tilfinningarnar, helst kryfja þær til botns og leita annarra lausna heldur en að svelta sig, fara og kasta upp eftir máltíð eða borða óhóflega - eða hvað það er sem viðkomandi gerir. Þetta er alveg rosalega mikilvægt atriði vegna þess að það er alltaf einhver orsök, einhver tilfinning sem maður finnur fyrir sem knýr mann áfram. Ég persónulega á rosalega bágt með þetta og ég er mjög úr sambandi við eigin tilfinningar. Ég er nánast aldrei í núinu og ég leyfi tilfinningunum aldrei að ná til mín og kann ekkert að greina þær. Það er þess vegna mikið atriði fyrir mig að vinna í þessu.

Ég er alveg komin með upp í kok á því að lifa svona - tilvera mín snýst um kaloríur og fituprósentur og hefur gert það í mörg mörg ár. Lífið hefur upp á svo margt annað að bjóða og persónulega vil ég ekki lifa með átröskun lengur. Þetta er rosalega heftandi sjúkdómur og kemur í veg fyrir að maður njóti lífsins. Ég til dæmis á mjög erfitt með að fara út á meðal fólks, hitta vini mína, hringja í vini mína, njóta þess að vera í núinu, njóta þess að borða mat með góðu fólki (ég get ekki borðað fyrir framan fólk nema fjölskyldu mína). Ég get varla farið út í göngutúr án þess að hlaupa aftur heim grátandi og leggjat undir sæng, ég er hætt að gera hluti sem mér finnst skemmtilegir, eins og að teikna, taka myndir, spila á gítarinn, sauma, mála og fleira í þeim dúr. Einfaldlega er ég hætt að gera allt sem ég elskaði að gera áður - flesta daga heng ég bara inni og þori ekki fyrir mitt litla líf út úr húsi. Þetta er ekki mjög eftirsóknarvert, eða hvað?

Mér finnst það allavega ekki og ég er alveg komin með nóg. Ég öfunda fólk sem getur borðað eðlilega, án þess að spá í hitaeiningafjölda, fólk sem hefur ekki mat á heilanum allan daginn og getur notið lífsins án þessara fáránlegu þráhyggjuhugsana. Mig langar bara að geta verið með góðu fólki, gert skemmtilega hluti og hætt að vera svona rosalega sjúk! Ég verð bara pirruð yfir að skrifa þetta:) En allt tekur sinn tíma og ég geri mér fulla grein fyrir því að leiðin að bata á eftir að vera bæði löng og erfið. En vá, ég veit að það á eftir að vera þess virði!:)

lúna